Voordeel van ziek zijn is dat je eindelijk tijd hebt om ongestoord nieuwe dingen op internet uit te proberen. (Voor zover je daar dan puf voor hebt natuurlijk.) Een van die dingen is Twitter. Daar doe ik sinds kort dus ook aan. Een leuk medium, wat soms een beetje te snel voor me gaat. En niet alleen voor mij… want door snel te typen, maak je soms leuke typefoutjes. Bijvoorbeeld deze over een nieuw gekocht jurkje. Zoek de spelfout…

Hottie!!! En classy.. Ff paar maanden wachten en dan show ik m jou hoer!

Ge-wel-dig! Ik heb er hartelijk om gelachen.

Voor de lezers die ‘m niet zien… de oe moet natuurlijk ie zijn.

Om met de deur in huis te vallen: ik ben ziek. Nu iedereen van die Mexicaanse griep af is (en ook van de gewone), begin ik nog met een inhaalslag. Mijn kop zit vol snot, mijn hoofd tolt op mijn lijf en ik voel me op z’n zachtst gezegd belabberd. Ik lig dus met de laptop in bed, om tussen alle hazenslaapjes (of is het hazeslaapjes) door, toch een beetje met de buitenwereld in contact te blijven. Hopelijk knap ik snel een op. Want nu weet ik weer waarom ik zo weinig ziek ben: het is geen hobby van me!

Gisteren zorgde ik dat het eten op tafel stond als Kees thuiskwam. Zoals een goede huisvrouw hoort te doen. (En ik ben niet eens huisvrouw!) Een dampende pasta. Glaasje drinken… kaarsjes op tafel. Het beeldschone perfect picture werd ruw verstoord door de telefoon. Hij stond muurvast in de file en het zou nog wel even duren voor hij thuis kwam.

Tegen de tijd dat hij eindelijk binnenkwam, was het eten koud en ik chagerijnig. “Wat een onthaal!” zei hij zichtbaar teleurgesteld. “Kom dan ook op tijd!” snauwde ik terug. Hij begon te lachen. “Ik hou van je” en gaf me een knuffel.

Ik kon niet langer boos zijn. Hij kon er toch niets aan doen dat iemand anders de macht over het stuur verloor en de hele weg afgesloten werd? En andersom kon ik er niets aan doen dat het eten koud was geworden. Gelukkig is in de oven opgewarmde pasta goed te eten en we kropen met het bord op schoot op de bank.

In de verte huilt een baby. Mijn buurmeisje speelt toonladders op de blokfluit, terwijl haar broer een sneeuwpop maakt in de tuin. De buurman veegt zijn stoep sneeuwvrij (neem er een voorbeeld aan JP!.. ) en begroet de buurvrouw van twee huizen verderop die hetzelfde doet. Ik zit aan de keukentafel en zwaai vanachter het raam naar de buren. Mij te koud buiten! Hoewel een praatje wel gezellig is.

Ja, ik woon in een levendige buurt. Vriendin A. noemt het volks.  De mensen leven op straat en bemoeien zich redelijk met elkaar. En sommige hebben juist schijt aan elkaar. Het kan hier heel gezellig zijn. Maar ik kan ook niet ontkennen dat die levendigheid me soms wat benauwd. Dan laat ik mooi de gordijnen dicht, zodat ze niet zien dat ik thuis ben. Maakt mij dat een slechte buur?

Nee, we waren niet twee jaar lang inspiratieloos. We hadden gewoon andere prioriteiten. In huis en buitenshuis. Want ja, ook burgertrutten hebben vaak een enorm druk leven. Het is nog niet zeker of en dat we allebei terugkomen op dit blog. Maar hier is in elk geval weer eens een stukje. Lees je weer mee?