Gisteren zorgde ik dat het eten op tafel stond als Kees thuiskwam. Zoals een goede huisvrouw hoort te doen. (En ik ben niet eens huisvrouw!) Een dampende pasta. Glaasje drinken… kaarsjes op tafel. Het beeldschone perfect picture werd ruw verstoord door de telefoon. Hij stond muurvast in de file en het zou nog wel even duren voor hij thuis kwam.
Tegen de tijd dat hij eindelijk binnenkwam, was het eten koud en ik chagerijnig. “Wat een onthaal!” zei hij zichtbaar teleurgesteld. “Kom dan ook op tijd!” snauwde ik terug. Hij begon te lachen. “Ik hou van je” en gaf me een knuffel.
Ik kon niet langer boos zijn. Hij kon er toch niets aan doen dat iemand anders de macht over het stuur verloor en de hele weg afgesloten werd? En andersom kon ik er niets aan doen dat het eten koud was geworden. Gelukkig is in de oven opgewarmde pasta goed te eten en we kropen met het bord op schoot op de bank.
Oh ja zo herkenbaar, mijn echtgenoot treint .. nou dan weet je het wel he .. normaal is er om 18.30 maar het is ook wel 20 uur geweest hoor .. de nS kan er wat van. Hij belt of smst als ie in de trein zit en meestal zet ik alles om 18 uur aan. Bij vertraging zet ik alles uit
Maar als ze dan zeggen, ik hou van je dan is alles weer vergeven en vergeten .. haha
fijn weekend meis
Elise
Door:niensenoeps op15 januari 2010
op19:14