Vannacht droomde ik over mijn ex. Niet eens mijn echte ex, maar de jongen op wie ik toen gek was. En hij op mij. Het kon alleen nooit iets worden omdat we allebei verkering hadden. En erger nog. Toen hij tijdelijk vrijgezel werd, had ik nog een relatie en toen het andersom gebeurde was hij alweer aan de vrouw. Het mocht niet zo zijn.

Onze liefde is echter nooit helemaal gedoofd. De tijd zal het leren was ons motto. En ik denk dat dat het nog steeds is. Nog altijd staat hij op nummer twee van mannen met wie ik ooit kinderen zou willen krijgen. Mócht er iets met Kees gebeuren is de ex over wie ik het nu heb de enige man met wie ik op dit moment verder mijn leven zou willen delen.

Al een aantal jaren zien en spreken we elkaar heel weinig. Omdat de vonk er nog altijd is. En dat is gevaarlijk. Ik ga trouwen met Kees. Hij woont samen met Mieke. Het mag niet zo zijn. En toch… toch heb ik over hem gedroomd vannacht. Over alle fijne momenten die we samen beleefd hebben. Alle fijne afspraakjes. Alle knuffels. Alle kusjes. En de gedachte… wat als alles anders was gelopen. Was hij dan degene met wie ik nu in het bootje zou stappen?

De meest lelijke dingen vind ik in mijn inbox, met daarachter een emoticon. Als ik serieus reageer “moet ik lekker op mijn eenzame hoogte blijven zitten, want hij had er toch een smiley achter gezet?”. Ineens weet ik weer exact waarom hij mijn ex is.  : – )