Eef, ik kan inderdaad van binnen koken en van buiten de rust zelve blijven. Maar niet altijd! Er is in het dagelijkse leven 1 ding of liever gezegd 1 type mens dat mij compleet van mijn stuk krijgt: de dertiger! Al meerdere keren heb ik aan den lijve ondervonden dat dertigers, met name vrouwen, zich bedreigd voelen door mijn aanwezigheid.

Laten we er voor het gemak even van uit gaan dat het vrouwen zijn waar ik mee bots. Vrouwen van in de dertig. Typische gevallen van ik werk hard aan mijn carriere en ondertussen wil ik ook een huis, een man, een hond en een kind. Wat maakt het toch dat deze vrouwen zich bedreigd voelen door vrouwelijke twintigers? Ik kan me er over opwinden, over het vreselijke kinderachtige kattengedrag dat deze vrouwen laten zien.

Vechtend voor hun positie. Tss. Natuurlijk wil ik ook graag een leuke baan, maar mijn hoogste doel is momenteel man-huisje-boompje-beestje (Ja, ik ben er uit…). Dus vrouwen van dertig, wees alsjeblieft niet bang voor mij: vrouw van in de twintig. Ik wil alleen maar van je leren!

Man wat ben ik jaloers op Elvi. Elvi die van binnen kan koken en van buiten de rust zelve blijft. Ik ben soms gewoon tè direct. Vanochtend heb ik het weer bewezen.

Een vriend van me spreekt me aan op msn. Ik ken zijn situatie inmiddels door en door. Voor de zoveelste keer is hij verliefd. Op een vrouw. Die al een partner heeft. De vrouw in kwestie houdt hem al maanden aan het lijntje. Samen hebben ze het ene afspraakje na het andere. Tuurlijk gaat zij bij haar man weg, want die relatie stelt al tijden niks meer voor. Tuurlijk is ze net zo gek op hem, als hij op haar. Tuurlijk zal ze er altijd voor hem zijn. Tot… zijn vader overlijdt. Hij laat haar weten dat een afspraak niet door kan gaan in verband met het plotselinge overlijden van zijn vader en krijgt geen reactie. Geen!

Zoals gewoonlijk begint mijn vriend weer allerlei excuses voor haar te verzinnen en schuift zijn eigen verdriet naar de achtergrond. Ik word boos en zeg hem dat je zou verwachten dat hem nu de ogen wel eens open zouden moeten zijn gegaan. Helaas. Niet alleen blijkt dàt niet het geval, hij blokkeert mij ook nog eens op msn. Daar sta je dan. Met je goede bedoelingen en je grote mond….

Ik ben onzeker.

Ik twijfel over alles.

En het ergste is: ik heb al die twijfel-onderwerpen zelf in mijn leven gebracht.

Wat is belangrijk nu. En wat straks?

Wat wil ik nu eigenlijk?

Ja, ik wil het een en ik wil het ander.

En het kan niet allemaal tegelijk.

Moeilijk.