Soms komen dingen heel onverwacht. Zoals het aanbod van een van de meiden uit de voormalige vriendinnengroep: “Zal ik volgende week een dag naar je toekomen? Kunnen we weer eens bijkletsen!” Ik heb even getwijfeld, maar heb er toch mee ingestemd. Wie weet is het heel gezellig…. en als het niet zo is, ben ik daar ook snel genoeg achter, toch?

Vroeger waren we een gezellige vriendengroep. Met z’n viertjes spraken we afentoe af en vaak ook apart van elkaar. We mailden bijna dagelijks en daarbij zaten ook onze brievenbussen altijd goed gevuld. 

We zaten in dezelfde levensfase: we hadden alle vier een relatie, we waren allemaal jonge twintigers, we hadden allemaal een baan en we woonden allemaal niet meer thuis.

Nu lijkt alles anders. De afstand in kilometers tussen onze woonplaatsen is exact hetzelfde gebleven, maar de gevoelsmatige afstand tussen ons is des te groter. Elvi en ik zitten nog in dezelfde fase. Ik ben getrouwd en gelukkig, zij gaat trouwen en het geluk straalt gewoon van haar af. Wij zijn bezig echte burgertrutjes te worden…

De andere twee zijn ineens unhappy singles en lijken van de ene ellendige situatie naar de andere in te rollen. Ik heb niet meer elke dag zin om te luisteren naar verhalen over mislukte dates, zeurende exen en gemiste studiepunten. Die tijd ligt achter me. Ik vrees dat ik me er bij neer moet leggen dat onze wegen ècht een hele andere kant op zijn gegaan en dat er nog maar weinig overeenkomsten zijn…