Het went niet. De hormonenstorm die al bijna 9 maanden mijn leven op zijn kop zet, maakt niet alleen mij maar vast ook mijn directe omgeving soms helemaal gek. Het liefst zou ik mijn man soms midden in de nacht wakker maken om te vragen of er genoeg benzine in de auto zit en of hij zijn gsm wel heeft opgeladen. Dat doe ik (uiteraard?) niet en dan lig ik zelf de halve nacht te piekeren. Als ik ’s ochtends vertel wat mij de hele nacht heeft bezig gehouden, krijg ik als antwoord een verbaasde blik en zegt hij liefjes “maak me dan ook wakker, schat!”. In niet zwangere-toestand zou dat een lief antwoord zijn; in zwangere toestand is het reden om hem even fijntjes uit te leggen dat hij met geen mogelijkheid wakker te krijgen is en dat ik me afvraag hoe dat straks moet als ik weeën heb of als de kleine ligt te huilen. Alles moet tot in de puntjes geregeld zijn nu. Elke dag gaat de stofzuiger door het huis, net als de dweil. De badkamer glimt als nooit tevoren. De kleren van het babytje liggen gewassen en gestreken in de commode. En toch zijn er altijd dingen waardoor de hormonenstorm opnieuw oplaait. Zijn alle enveloppen voor de geboortekaartjes geschreven? Hebben we alles in huis? Zou borstvoeding geven straks wel lukken? Zal ik een goeie moeder worden? Zucht. Ik ga aftellen. Wachten tot de hormonenstorm gaat liggen en… op naar de kraamtranen.

“Je bent zwanger. Je kunt niet meer alles. Face it.” Mijn vriendin slaat de spijker op haar kop. Hoe graag ik ook nog wil werken, poetsen, zorgen, koken, winkelen, fietsen, vrijen, wandelen en strijken; het gaat niet altijd meer. Soms is de energie gewoon op, soms zit die buik ontzettend in de weg. Mijn gedachtegang “ik ben zwanger, niet ziek” klopt wel, maar ik zal toch de komende weken wat meer aan anderen moeten gaan overlaten. En als ik iets niet kan…