Elke keer als ik met de woningbouw bel, vraag ik me af met welke planeet ik ben doorverbonden. Het maakt niet uit of ik een mannelijke of een vrouwelijke medewerker spreek… hoe dan ook ontstaan er elke keer opnieuw Babylonische spraakverwarringen. De woningbouw begrijpt niet wat ik zeg en ik versta niet wat zij in dialect terugbrabbelen.

Meneer, er is een lampje kapot in onze portiek. Kunt u dat komen maken? Het is op de bovenste verdieping. Op de benedenverdieping? Nee op de bovenste verdieping. Oh, dus niet op de benedenverdieping? Nee. Vervolgens brabbelt meneer wat onverstaanbaars.  Maar uiteindelijk kan ik er uit opmaken dat hij een auto langs stuurt.  En dan was dit nog niet eens de ergste conversatie….

Als je jong bent geloof je alles. Van spinazie krijg je spierballen, je vader is de sterkste man van Nederland.

En Sinterklaas bestaat. Maar er komt een dag dat je naar de schoenen van de goedheiligman kijkt en denkt; hé, wacht eens, dat zijn de schoenen van m’n vader! Je vermoedde al zoiets maar nu dringt het pas echt tot je door. Het is onzin dat je gelooft dat er in Spanje een man met een lange witte baard rond loopt die één keer per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te stoppen. En nog zoiets, van spinazie krijg je geen spierballen, Nederland wordt nooit wereldkampioen, en jij trouwt niet met de juf. Zo word je ouder, en steeds ongelukkiger.

De enige momenten dat je je weer even voelt als toen, zijn de momenten waarop je van iemand houdt. Écht van iemand houdt. Dan valt alles wat stom is, of pijn doet even helemaal weg. Liefde is alles, en daar moeten we in blijven geloven.

Dus wat nou, als we gewoon met z’n allen zouden besluiten; Sinterklaas bestaat. Dan weten we heus wel dat we die cadeautjes nog steeds zelf moeten kopen, maar het gaat meer om het idee. Dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen met ons, met de liefde. Want liefde is als Sinterklaas; je moet erin geloven anders wordt het niets.

(bron: Alles is liefde)

Amen.

Sinds een aantal weken voeren Kees en ik een muzikale vete met de buurvrouw. Elke avond, zo rond de klok van elf, draait buuf de geluidsknop open. En niet een beetje, nee zodanig dat de hele buurt en met name wij, die vlak naast haar wonen, er van kan meegenieten. Genieten ja. Het is niet alsof ze een slechte muzieksmaak heeft, want dat is niet zo. Het is muziek die wij zelf ook graag draaien. Maar geef toe, de hele week, avond in avond uit naar één en hetzelfde nummer luisteren… Dat is irritant. En ook die bassen dreunen zo hard dat wij onze eigen muziek of tv niet meer kunnen horen.

Inmiddels hebben we alles geprobeerd. Er dwars tegenin gaan met pure hardcore heeft geen zin. Ze lijkt het niet te horen. Op de muur dreunen heeft al evenmin zin dus de volgende stap komt er aan: aanbellen. Buuf, maak je borst maar nat. Kees en ik zijn het zat! Ik hoop wel dat we er uit komen, want heb ook weinig zin in een echte burenruzie. Straks gaat ze die muziek nog vaker en nog harder draaien? Zucht… Jullie wel eens mot met de buren gehad?

Het went niet. De hormonenstorm die al bijna 9 maanden mijn leven op zijn kop zet, maakt niet alleen mij maar vast ook mijn directe omgeving soms helemaal gek. Het liefst zou ik mijn man soms midden in de nacht wakker maken om te vragen of er genoeg benzine in de auto zit en of hij zijn gsm wel heeft opgeladen. Dat doe ik (uiteraard?) niet en dan lig ik zelf de halve nacht te piekeren. Als ik ’s ochtends vertel wat mij de hele nacht heeft bezig gehouden, krijg ik als antwoord een verbaasde blik en zegt hij liefjes “maak me dan ook wakker, schat!”. In niet zwangere-toestand zou dat een lief antwoord zijn; in zwangere toestand is het reden om hem even fijntjes uit te leggen dat hij met geen mogelijkheid wakker te krijgen is en dat ik me afvraag hoe dat straks moet als ik weeën heb of als de kleine ligt te huilen. Alles moet tot in de puntjes geregeld zijn nu. Elke dag gaat de stofzuiger door het huis, net als de dweil. De badkamer glimt als nooit tevoren. De kleren van het babytje liggen gewassen en gestreken in de commode. En toch zijn er altijd dingen waardoor de hormonenstorm opnieuw oplaait. Zijn alle enveloppen voor de geboortekaartjes geschreven? Hebben we alles in huis? Zou borstvoeding geven straks wel lukken? Zal ik een goeie moeder worden? Zucht. Ik ga aftellen. Wachten tot de hormonenstorm gaat liggen en… op naar de kraamtranen.

Eef, ik kan inderdaad van binnen koken en van buiten de rust zelve blijven. Maar niet altijd! Er is in het dagelijkse leven 1 ding of liever gezegd 1 type mens dat mij compleet van mijn stuk krijgt: de dertiger! Al meerdere keren heb ik aan den lijve ondervonden dat dertigers, met name vrouwen, zich bedreigd voelen door mijn aanwezigheid.

Laten we er voor het gemak even van uit gaan dat het vrouwen zijn waar ik mee bots. Vrouwen van in de dertig. Typische gevallen van ik werk hard aan mijn carriere en ondertussen wil ik ook een huis, een man, een hond en een kind. Wat maakt het toch dat deze vrouwen zich bedreigd voelen door vrouwelijke twintigers? Ik kan me er over opwinden, over het vreselijke kinderachtige kattengedrag dat deze vrouwen laten zien.

Vechtend voor hun positie. Tss. Natuurlijk wil ik ook graag een leuke baan, maar mijn hoogste doel is momenteel man-huisje-boompje-beestje (Ja, ik ben er uit…). Dus vrouwen van dertig, wees alsjeblieft niet bang voor mij: vrouw van in de twintig. Ik wil alleen maar van je leren!